یادم می آید گاهی وقت ها می رفتی زیر بال فرشته ها قایم می شدی. و من همه ی آسمان را به دنبالت می گشتم;تو می خندیدی و من پشت خنده ها پیدایت می کردم.

خوب یادم هست که آن روز ها عاشق آفتاب بودی.توی دستت همیشه قاچی از خورشید بود.نور از لای انگشتهای نازکت می چکید. راه که می رفتی ردی از روشنی روی کهکشان می ماند.

یادت می آید؟ گاهی شیطنت می کردیم ومی رفتیم سراغ شیطان.تو گلی بهشتی به سمتش پرت می کرد و او کفرش در می آمد.اما زورش به ما نمی رسیدوفقط می گفت:همین که پایتان به زمین برسد می دانم چطور از راه به درتان کنم.

تو،شلوغ بودی،آرام وقرار نداشتی.آسمان را روی سرت می گذاشتی و شب تا صبح از این ستاره به آن ستاره می پریدی و صبح که می شد در آغوش نور به خواب می رفتی.اما همیشه خواب زمین را می دیدی.آرزویی رویاهای تو را قلقلک می داد.دلت می خواست به دنیا بیایی. وهمیشه این را به خدا می گفتی. و آن قدر گفتی و گفتی تا خدا به دنیایت آورد.من هم همین کار را کردم،بچه های دیگر هم;ما به دنیا آمدیم و همه چیز تمام شد. تو اسم مرا از یاد بردی و من اسم تو را،ما دیگر نه همسایه هم بودی نه همسایه خدا. ما گم شدیم و خدا را گم کردیم...

دوست من،همبازی بهشتی ام،نمی دانی چقدر دلم برایت تنگ شده.هنوز آخرین جمله ی خدا توی گوشم زنگ می زند:از قلب کوچک تو تا من یک راه مستقیم است. اگر گم شدی از این راه بیا.

بلند شو. از دلت شروع کن.شاید دوباره همدیگر را پیدا کنیم.....