ترانه ی اشک

...!!عشق ورزیدن ضمانت تنها نشدن نیست

بی خداحافظی

گفت: حتما می آیم،

منتظر باش.

منتظر پای دیوار

جیب هایم پر از آه و ای کاش

باز هم بی خداحافظی رفت

مثل هر بار

کوچه و خلوت و باد

کاسه ی اشکم از دستم افتاد

یک دل پُر

زیر باران شُرشُر

یک نفر رد شد و گفت:

باد ها بی خداحافظی می روند

ابر ها هم همینطور!

 

 

نوشته شده در ساعت 11 PM توسط زرین گیسو| |

زندگی

آه ای زندگی! منم که هنوز

با همه پوچی از تو لبریزم

نه به فکر آنم که رشته پاره کنم

نه بر آنم که از تو بگریزم

                              همه ذرات جسم خاکی من

                              از تو ای شعر گرم ، در سوزند

                              آسمان های صاف را مانند

                              که لبالب ز باده ی روزند

با هزاران جوانه می خواند

بو ته ی نسترم سرود تو را

هر نسیمی که می وزد در باغ

می رساند به او درود تو را

                             من تو را در تو جستحو کردم

                             نه در آن خواب های رویایی

                             در دو دست تو، سخت کاویدم

                             پر شدم ، پر شدم ز زیبایی

پر شدم از ترانه های سیاه

پر شدم از ترانه های سپید

از هزاران شراره های نیاز

از هزاران جرقه های امید

                            حیف از آن روز ها که من با خشم

                             به تو چون دشمنی نظر کردم

                           پوچ پنداشتم فریب تو را             

                           ز تو ماندم ، تو را هدر کردم

غافل از انکه تو بجایی و من

همچو آبی روان که در گذرم

گمشده در غبار شوم زوال

ره تاریک مرگ می سپرم

                            آه، ای زندگی من آینه ام

                            از تو چشمم پر از نگاه شود

                            ورنه که مرگ بنگرد در من

                            روی آینه ام سیاه شود

عاشقم ، عاشق ستاره ی صبح

عاشق ابر های سرگردان

عاشق روز های بارانی

عاشق هر چه نام توست بر آن

      

                                                                                 فروغ فرخ زاد

 

      

نوشته شده در ساعت 7 PM توسط زرین گیسو| |

پاسخ

بر روی ما نگاه خدا خنده می زند

هر چند ره به ساحل لطفش نبرده ایم

زیرا چو زاهدان سیه کار خرقه پوش

پنهان ز دیدگان خدا می نخورده ایم

                                            پیشانی ار ز داغ گناهی سیه شود

                                            بهتر ز داغ  مهر نماز از سر ریا

                                            نام خدا نبردن از آن به که زیر لب

                                            بهر فریب خلق بگویی خدا ، خدا !

ما را چه غم که شیخ، شبی در میان جمع

بر رویمان ببست به شادی در بهشت

او می گشاید. . .او که به لطف  و صفای خویش

گویی که خاک طینت ما  را  ز غم سرشت

                                             طوفان طعنه ی خنده ی ما  را  زیر لب نشست

                                             کوهیم و در میانه ی دریا  نشسته ایم

                                             چون سینه جای گوهر یکتای راستی ست

                                              زین رو به موج حادثه  تنها  نشسته ایم

  ماییم . . . ما که طعنه ی زاهد شنیده ایم

ماییم. . . ما که جامه ی تقوی دریده ایم

زیرا درون جامه به جز پیکر فریب

زین هادیان  راه  حقیقت  ندیده ایم !

                                               آن آتشی که در دل ما شعله می کشید

                                               گر در میان دامن شیخ اوفتاده بود

                                               دیگر به ما که سوخته ایم از شرار عشق

                                               نام گناهکاره ی رسوا نداده بود

بگذار تا به طعنه بگویند مردمان

در گوش هم حکایت عشق مدام ما

" هرگز نمی میرد  آنکه دلش زنده شد به عشق

ثبت شد در جریده ی عالم دوام ما"   

 

                                                                      فروغ فرخ زاد

نوشته شده در ساعت 9 PM توسط زرین گیسو| |

سوره ی تماشا

و به تماشا سوگند

و به آغاز کلام

و به پرواز کبوتر از ذهن

واژه ای در قفس است

حرف هایم، مثل یک تکه چمن روشن بود.

من به آنان گفتم:

آفتابی لب درگاه شماست

 که اگر در بگشایید به رفتار شما می تابد.

و به آنان گفتم:

سنگ آرایش کوهستان نیست

همچنانی که فلز ، زیوری نیست به اندام کلنگ.

در کف دست زمین گوهر ناپیدایی است

که رسولان همه از تابش آن خیره شدند.

پی گوهر باشید.

لحظه ها را به چراگاه رسالت ببرید.

و من آنان را، به صدای قدم پیک بشارت دادم

و به نزدیکی روز ، و به افزایش رنگ.

به طنین گل سرخ ، پشت پرچین سخن های درشت.

و به آنان گفتم:

هر که در حافظه ی چوب ببیند باغی

صورتش در وزش بیشه ی شور ابدی خواهد ماند.

هر که با مرغ هوا دوست شود

خوابش آرام ترین خواب جهان خواهد بود.

آنکه نور از سر انگشت زمان برچیند

می گشاید گره ی پنجره ها را با آه.

زیر بیدی بودیم.

برگی از شاخه ی بالای سرم چیدم ، گفتم:

چشم را باز کنید ، آیتی بهتر از این  می خواهید؟

می شنیدم که بهم می گفتند:

سحر میداند، سحر!

سر هر کوه رسولی دیدند

ابر انکار به دوش آوردند.

باد نازل کردیم

تا کلاه از سرشان بر دارد.

خانه هاشان پر داوودی  بود،

چشم هاشان را بستیم.

دستشان را نرساندیم به سرشاخه ی هوش.

جیبشان را پر عادت کردیم.

خوابشان را  به صدای سفر آینه ها آشفتیم.

نوشته شده در ساعت 8 PM توسط زرین گیسو| |

شعر او زیبا بود...... شعر من تکرار است..... جرم من تقلید است.... لا اقل حرف دل است.... خوب میدانم که سهراب مرا میبخشد...... آخر او حرف دلش را زد و رفت....حرف من جا مانده.... پس چنین میگویم: اهل شعرم....اهل تنهایی و درد پیشه ام فریاد است!! کاسبم.....کاسب دل.... صادراتم شادی.....وارداتم غم و درد.... دوستانی دارم....سردتر از سردی برف.....گاه گاهی یخشان میشکند...... گاه گاهی دلشان میسوزد...... ولی از روی ترحم!!! سرزمینی دارم .... مردمانش همه دوست..... ولی از روی ریا....... خنده ام میگیرد!! دلشان مرد...

نوشته شده در ساعت 11 AM توسط زرین گیسو| |

اينجا جنگل است

اين جنگل از آن من است

اسم درختانش غم است

با ياري اشكهايم

دريايي مي سازم

با ياري درختهايم

قايقي مي سازم

من هنوز از سمت غروب

قصه اميدت را با تمام وجود گوش مي دهم

مقصدم روشن نيست

مي خواهم چون فروغ از شب بگذرم

به سمت اميدت پارو مي زنم

شايد پشت دريا دستاني باشد

تا ياري دستانم باشند

قلبم چون كويري بي آب

بار ها از تشنگي شكسته است

اما من دريا را ، قصه اميد تو را

مدام برايش مي خوانم

 

نوشته شده در ساعت 1 AM توسط زرین گیسو| |

من در اين گوشه ويرانه به تنهايي خود مي نگرممرا ياد كن كه ديريست از خاطره ها رفته ام مرا به سوي خود بخوان بگذار سخن بگويم كه روزگاريست مهر خاموشي بر لب زده ام و در هياهوي بي كسي گم گشته ام.دستانت را به دستانم بسپار كه دلم هواي تو دارد.مرا به حال خود رها مكنآخر شكسته بال پروازم. محتاجم...محتاج همراهي تو

نوشته شده در ساعت 10 PM توسط زرین گیسو| |

دوست ندیده ام...

به تیره بختی خود کس ندیدم و نه شنیدم

 ز بخت تیره خدایا چه دیدم و چه کشیدم

برای گفتن با دوست شکوه ها بدلم بود 

 ولی دریغ که در روزگار دوست ندیدم

 دگر نگاه امیدی بسوی هیچکسم نیست

 چرا که تیر ندامت بدوخت چشم امیدم 

 رفیق اگر رسیدی سلام ما برسانی 

 که من به اهل وفا و مروتی نرسیدم

منی که شاخه و برگم نصیب برق بلا بود 

 به کشتزار طبیعت ندانم از چه دمیدم

یکی شکسته نوازی کن ای نسیم عنایت 

 که در هوای تو لرزنده تر ز شاخه ی بیدم

 ز آب دیده چنان آتشم کشید زبان

 که خاک غم بسر افشان چو گردباد دویدم

 

نوشته شده در ساعت 1 AM توسط زرین گیسو| |

چه غم...

چه غم گر اشک حسرت ساخت ویران خانه ی ما را

که عشق آباد سازد عاقبت ویرانه ی مارا 

 اگر کوشد بآزار دلم دمسردی گردون

 شرار آه گرمی میدهد کاشانه ما را

زیاران دور و دلتنگم از صهبای یکرنگی

 فدایت ساثیا لبریز کن پیمانه ما را

برافروزیم هر شب خلوت جان را به نور می

فروغ جام روشن می کند میخانه ی ما را

نگاهم با نگاهش گفت اسرار درون  ور نه

که میداد آگهی از حال دل جانانه ی ما را؟

 

نوشته شده در ساعت 1 AM توسط زرین گیسو| |

دختری دلش شکست...

دختری دلش شکست رفت و هر چه پنجره رو به نور بود بست رفت و هر چه داشت یعنی آن دل شکسته را توی کیسه زباله ریخت پشت در گذاشت... صبح روز بعد رفتگر لای خاکروبه ها یک دل شکسته دید ناگهان توی سینه اش پرنده ای تپید پیزی از کنار چشمهای خسته اش قطره قطره بی صدا  چکید رفتگر برای کفتر دلش آب و دانه برد رفت و تکه های آن دل شکسته را به خانه برد سالهاست  توی این محله با طلوع آفتاب پشت هر دری یک گل شقایق است چون که مرد رفتگر سالهاست که عاشق است

نوشته شده در ساعت 11 PM توسط زرین گیسو| |

پروانه شو

حیلت رها کن عاشقا!دیوانه شو دیوانه شو

وندر دل آتش در آ پروانه شو  پروانه شو

هم خویش را بیگانه کن هم خانه را ویرانه کن

آنگه بیا با  عاشقان  همخانه شو  همخانه  شو

رو سینه را چون سینه ها شوی از غبار کینه ها

آنگه شراب عشق را  پیمانه شو   پیمانه شو

باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی

گر تو سوی مستان شوی مستانه شو مستانه شو

گر  چهره  بنماید  صنم پر  شو  ازو  چو  آینه

ور زلف بگشاید  زهم روشانه شو  روشانه شو

نوشته شده در ساعت 8 PM توسط زرین گیسو| |

عشق لذتی است که موضوغ آن زیبایی است. همچنین احساسی عمیق، علاقه ای لطیف و با جاذبه ای شدید است که محدودیتی در موجودات و مفاهیم ندارد و می تواند در حوزهایی غیر قابل تصور ظهور کند. عشق و احساس شدید دوست داشتن ،می تواند بسیار متنوع باشد و می تواند علایق بسیاری را شامل شود. در بعضی از مواقع عشق بیش از حد به چیزی می تواند  شکلی تند و غیر عادی به خود بگیرد که گاه زیان آور و خطر ناک است و گاه احساس شادی و خوشبختی می بخشد. اما در کل عشق باور و احساسی عمیق و لطیف است که با حس صلح دوستی و انسانیت در تطابق است. عشق نوعی احساس عمیق در مورد دیگران یا جذابیتی بی انتها برای دیگران است.در واقع عشق را می توان یک احساس ژرف و غیر قابل توصیف دانست که فرد آن را در یک رابطه دوطرفه با دیگری تقسیم می کند. با این وجود کلمه ی"عشق"در شرایط مختلف معانی مختلفی را بازگو می کند:علاوه بر عشق رمانتیک که ملغمه ای از احساسات و میل جنسی است، انواع دیگر عشق مانند عشق افلاطونی ، عشق مذهبی ، عشق به خانواده را می توان متصور شد و در واقع این کلمه را می توان در مورد هر چیز دوست داشتنی  و فرح بخش  مانند فعالیتهای مختلف و انواع غذا به کار برد.در زبان یونانی  برای انواع مختلف عشق کلمات متفاوتی وجود دارد  و در واقع کلمه عشق در زبان یونانی در قالب کلمات متعدد بیان  می شود،اما در انگلیسی این کلمه با یک قالب هزاران معنی را تداعی می کند...                   


برگرفته شده از سایت ویکب پدیا                                                      


ادامه مطلب
نوشته شده در ساعت 6 PM توسط زرین گیسو| |

یه سلام گرم توی یه زمستون سرد...

ممنونم از اینکه به این وب سر می زنید و با نظرای قشنگتون من رو دلگرم می کنید.واقعا از این بابت خوشحالم و از ته دل دوستون دارم.امیدوارم لحظات خوبی رو در اینجا سپری کنید.

راستش قبل از اینکه بیام کلی حرف داشتم ولی حالا همشو فراموش کردم منو ببخشید!!

بازم می گم خیلی دوستون دارم آرزو می کنم هر جا که هستین خوش و سلامت باشین.(و من رو هم فراموش نکنین)!!

دوست دار ابدی شما زرین گیسو

نوشته شده در ساعت 9 PM توسط زرین گیسو| |

قلب کتیبه ای باستانی است;از هزاره ای دور.سنگ نبشته ای که حروفی ناخوانا را بر آن حکاکی کرده اند. الفبای قومی ناشناخته را شاید. و تو آن کوهی که نمی توانی واژه هایی را که بر سینه ات حک کرده اند،بخوانی.

قرن ها پیشت قرن می گذرد و غبار ها روی غبار می نشیند و تو هنوز منتظری تا، کسی بیاید و خاک روی این کتیبه را بروبد.کسی که رمز للفبای منسوخ را بلد است،کسی که می تواند از شکل های درهم و برهم،واژه کشف کند و از وازه های بی معنا،منشور و قانون و به در بکشد.

گشودن رمز ها،رنج است و کسی برای رمز گشایی این کتیبه ی مهجور رنج نخواهد برد. کسی برای خواندن این حروف نا مفهمو،ثانیه هایش را هدر نخواهد داد.کسی سراغ این لوح دشوار نخواهد آمد.

اما چرا، همیشه کسانی هستند;دزدان الواح باستانی و سارقان عتیقه های قیمتی.کتیبه ی قلبت را می دزدند بی آنکه بتوانند حرفی از آن را بخوانند.کتیبه ی قلبت را می دزدند زیرا شیطان خریدار است.

 او سهامدار موزه آتش است.و آرزویش آن است که لوح قلبت را بر دیوار جهنم بیاویزد.

پیش از آنکه قلبت را بدزدند، پیش از آن که دلت را به سرقت برند،کاری بکن.آن قلم تراش نازک ایمان را بردار، که باید هر شب و هر روز، که باید هر روز و هر شب بروبی و بزدایی و بکاوی. شایدروز ی معنای این حروف را بفهمی،حروفی را که به رمز و راز بر سینه ات نگاشته اند و قدر زندگی هر کس به قدر رنجی است که در کند و کاو و در کشف این لوح می برد. زیرا این لوح،همان لوح محفوظ است; همان کتیبه ی مقدسی که خداوند تمام راز هایش را بر آن نوشته است.      

نوشته شده در ساعت 12 PM توسط زرین گیسو| |

شاید دیگر مرا نشناسی، شاید مرا بخاطر نیاوری.اما من تو را خوب می شناسم.ما همان همسایه ی شما بودیم و شما همسایه ما و همه ی ما همسایه خدا.

یادم می آید گاهی وقت ها می رفتی زیر بال فرشته ها قایم می شدی. و من همه ی آسمان را به دنبالت می گشتم;تو می خندیدی و من پشت خنده ها پیدایت می کردم.

خوب یادم هست که آن روز ها عاشق آفتاب بودی.توی دستت همیشه قاچی از خورشید بود.نور از لای انگشتهای نازکت می چکید. راه که می رفتی ردی از روشنی روی کهکشان می ماند.

یادت می آید؟ گاهی شیطنت می کردیم ومی رفتیم سراغ شیطان.تو گلی بهشتی به سمتش پرت می کرد و او کفرش در می آمد.اما زورش به ما نمی رسیدوفقط می گفت:همین که پایتان به زمین برسد می دانم چطور از راه به درتان کنم.

تو،شلوغ بودی،آرام وقرار نداشتی.آسمان را روی سرت می گذاشتی و شب تا صبح از این ستاره به آن ستاره می پریدی و صبح که می شد در آغوش نور به خواب می رفتی.اما همیشه خواب زمین را می دیدی.آرزویی رویاهای تو را قلقلک می داد.دلت می خواست به دنیا بیایی. وهمیشه این را به خدا می گفتی. و آن قدر گفتی و گفتی تا خدا به دنیایت آورد.من هم همین کار را کردم،بچه های دیگر هم;ما به دنیا آمدیم و همه چیز تمام شد. تو اسم مرا از یاد بردی و من اسم تو را،ما دیگر نه همسایه هم بودی نه همسایه خدا. ما گم شدیم و خدا را گم کردیم...

دوست من،همبازی بهشتی ام،نمی دانی چقدر دلم برایت تنگ شده.هنوز آخرین جمله ی خدا توی گوشم زنگ می زند:از قلب کوچک تو تا من یک راه مستقیم است. اگر گم شدی از این راه بیا.

بلند شو. از دلت شروع کن.شاید دوباره همدیگر را پیدا کنیم.....

نوشته شده در ساعت 12 PM توسط زرین گیسو| |